Wie heeft een LEI-code nodig in België?

Wie heeft een LEI-code nodig in België? Niet elke onderneming: de vraag hangt af van haar transacties en van de informatie die een financiële tegenpartij moet vastleggen of rapporteren. Een Belgische bv die via haar bank meldingsplichtige obligaties koopt, heeft een LEI-code nodig vóór de transactie; bij andere toepassingen volstaat een LEI-code alleen als die beschikbaar is.

Wat dit betekent in België

Voor een Belgische onderneming vormt het ondernemingsnummer de verbinding met haar gegevens in de Kruispuntbank van Ondernemingen (KBO Public Search). De LEI-uitgever controleert de referentiegegevens van de onderneming aan de hand van dat nummer in de KBO. Een LEI-code staat dus niet los van de officieel geregistreerde ondernemingsgegevens.

De toepassing hangt af van wat de onderneming doet. Een bv die overtollige middelen via haar bank in obligaties wil beleggen, moet nagaan of de transactie onder de meldingsregels valt. Bij een handelsonderneming die valutarisico afdekt met valutatermijncontracten, speelt derivatenrapportage. Een softwarebedrijf kan dan weer van een bankklant een vraag naar zijn LEI-code krijgen voor het DORA-informatieregister.

Voor dat register publiceerde de FSMA op 17 februari 2026 een beperkte update. In 2026 moesten alleen marktoperatoren, vennootschappen voor vermogensbeheer en beleggingsadvies, beheervennootschappen van icbe’s en abi’s, en zelfbeheerde icbe’s een register via een FiMiS Survey aan de FSMA bezorgen. Wie sinds het voorgaande jaar geen wijzigingen had, kon dat bevestigen. De uiterste indieningsdatum was 20 maart 2026. Dat was een verplichting voor de betrokken financiële ondernemingen, geen algemene aanvraagplicht voor iedere Belgische ICT-aanbieder.

Een nieuwe LEI-code kan via het bestelformulier voor een LEI-code worden aangevraagd. LEIFast is registratieagent van WM Datenservice, een door GLEIF geaccrediteerde uitgever, en geeft zelf geen LEI-codes uit. De vermelde prijzen en voorwaarden zijn terug te vinden bij LEIFast – Pricing.

Wanneer is een LEI-code verplicht?

De onderstaande regels maken onderscheid tussen een LEI-code die voor een rapportage nodig is en een code die een klant voor zijn eigen registratie kan opvragen. Controleer steeds welke activiteit en welke rol van uw onderneming onder de regel vallen.

Situatie	Regel	Wie heeft de code nodig?
Een juridische entiteit koopt of verkoopt meldingsplichtige financiële instrumenten, zoals aandelen, obligaties of ETF’s, via een bank of broker.	Verordening (EU) nr. 600/2014 (MiFIR), artikel 26, vereist identificatie met een LEI-code in transactiemeldingen. Volgens Gedelegeerde Verordening (EU) 2017/590 (RTS 22), artikel 13, moet de beleggingsonderneming de code vooraf van haar cliënt verkrijgen en controleren.	De bank of broker vraagt de code aan de cliënt vóór de betrokken dienst.
Een onderneming sluit een derivatencontract, bijvoorbeeld een valutatermijncontract of renteswap.	Verordening (EU) nr. 648/2012 (EMIR), artikel 9, vereist rapportage van derivatencontracten en wijzigingen of beëindigingen daarvan. Uitvoeringsverordening (EU) 2022/1860, artikel 3, schrijft identificatie van onder meer juridische tegenpartijen met een LEI-code voor.	De code wordt gebruikt in de derivatenrapportage, ook wanneer die rapportage is gedelegeerd.
Een onderneming verricht een effectenfinancieringstransactie, zoals een repo of effectenlening.	Verordening (EU) 2015/2365 (SFTR), artikel 4, vereist rapportage met LEI-codes in het meldingsformaat.	De tegenpartijen hebben identificatie nodig voor de rapportage.
Een ICT-aanbieder levert diensten aan een financiële onderneming die haar DORA-informatieregister bijhoudt.	Uitvoeringsverordening (EU) 2024/2956, artikel 3, bepaalt dat een ICT-derde aanbieder die een rechtspersoon is, wordt geïdentificeerd met een geldige, actieve LEI-code of de EUID, en waar beschikbaar met beide. Voor rechtspersonen buiten de Unie mag alleen een LEI-code worden gebruikt.	De financiële klant legt de identificatie van zijn ICT-aanbieder vast.

DORA, Verordening (EU) 2022/2554, is van toepassing sinds 17 januari 2025. Voor een ICT-aanbieder die in de Unie gevestigd is, is de LEI-code onder deze identificatieregel dus niet zonder meer de enige mogelijkheid. Meer over de vraag van financiële klanten staat in het artikel over DORA en LEI-codes voor ICT-aanbieders in België.

Wanneer wordt een LEI-code alleen gebruikt als die beschikbaar is?

Niet elke verwijzing naar een LEI-code schept een verplichting om er een aan te vragen. Dat onderscheid is relevant als een bank een identificatienummer vraagt zonder dat duidelijk is waarvoor zij het zal gebruiken.

• Betalingsinformatie: Verordening (EU) 2023/1113, artikel 4, voorziet in vermelding van de actuele LEI-code van betaler en begunstigde waar die bestaat, of anders een beschikbaar gelijkwaardig officieel identificatienummer. De bepaling verplicht een onderneming niet om een LEI-code te verkrijgen.
• Controle van de begunstigde: onder Verordening (EU) 2024/886, artikel 5 quater, lid 1, punt b, kan de bank van de betaler voor een begunstigde die een rechtspersoon is een controle aanbieden op basis van het IBAN en bijvoorbeeld een LEI-code, EUID of fiscaal nummer. Ook dit is geen algemene LEI-plicht. Zie ook het artikel over verificatie van de begunstigde en de LEI-code in België.
• Cliëntonderzoek: Verordening (EU) 2024/1624 (AMLR) zal vanaf 10 juli 2027 van toepassing zijn. Artikel 22 bepaalt dat meldingsplichtige entiteiten de LEI-code van een juridische entiteit als cliënt verzamelen indien die beschikbaar is. De bepaling verplicht die cliënt niet om een LEI-code aan te vragen.

Wie heeft doorgaans geen LEI-code nodig?

Een bv heeft niet uitsluitend vanwege haar rechtsvorm een LEI-code nodig. Als zij geen meldingsplichtige financiële instrumenten verhandelt, geen derivatencontracten aangaat en geen effectenfinancieringstransacties verricht, volgt uit die activiteitenregels op zichzelf geen LEI-behoefte. De verwijzingen in betalings- en cliëntenonderzoeksregels naar een beschikbare code veranderen dat niet.

Een vraag van een financiële klant vraagt wel om een afzonderlijke beoordeling, bijvoorbeeld bij een softwarebedrijf dat aan een bank levert. Vraag waarvoor de klant de code nodig heeft en controleer bij twijfel de toepasselijke verplichting met uw adviseur of toezichthouder. Voor andere Belgische onderwerpen over de LEI-code kunt u de LEIFast-artikelen voor België raadplegen.

Hoe controleert en verkrijgt u een LEI-code?

Volgens GLEIF is de LEI-code een unieke alfanumerieke code van 20 tekens op basis van ISO 17442. Elke code verwijst naar één entiteit en naar referentiegegevens uit gezaghebbende lokale bronnen. Die gegevens zijn vrij toegankelijk.

1. Zoek eerst uw onderneming op. Gebruik de gratis GLEIF LEI Search om te zien of er al een LEI-record bestaat en of de status ISSUED of LAPSED is.
2. Controleer de ondernemingsgegevens. Vergelijk de gevonden referentiegegevens met de gegevens van uw onderneming in de KBO. Ga bij een bestaand record na of de gegevens moeten worden bijgewerkt. Bekijk zo nodig de informatie over overdracht van een LEI-code.
3. Vraag zo nodig een code aan. Volgens GLEIF – Get an LEI: find LEI issuing organizations kunt u een uitgever gebruiken die voor uw rechtsgebied geaccrediteerd is; die hoeft niet in België gevestigd te zijn.
4. Controleer de vereisten voor rapportage. Bij EMIR moeten tegenpartij 1 en de entiteit die verantwoordelijk is voor de rapportage ervoor zorgen dat de referentiegegevens van hun LEI-code volgens de voorwaarden van een geaccrediteerde uitgever vernieuwd zijn wanneer zij rapporteren.

Wat kost een nieuwe LEI-code?

De op 5 november 2026 gecontroleerde LEIFast-prijzen bedragen 49 € voor één jaar, 135 € voor drie jaar en 195 € voor vijf jaar. De GLEIF-bijdrage is inbegrepen; waar vereist komt belasting erbij. Raadpleeg de prijzen voor een LEI-code voordat u bestelt.

Moet uw onderneming vóór een meldingsplichtige transactie een LEI-code bezorgen en vindt u nog geen bestaande code in GLEIF LEI Search? Controleer dan uw KBO-gegevens en gebruik het bestelformulier voor een nieuwe aanvraag.